Τι να πρωτοπεί κανείς ζώντας στην τελευταία πόλη της Ευρώπης. Τελευταία στην ποιότητα ζωής, στις αστικές συγκοινωνίες, στους χώρους στάθμευσης, στο πράσινο. Αλλά και πρώτη στα αιωρούμενα μικροσωματίδια, το φωτοχημικό νέφος και προσφάτως και στις διοξίνες. Και για όσους δεν κατάλαβαν,
- μιλάω για τη Θεσσαλονίκη.
- Το άλλο έγκλημα που πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων είναι το νέο Δικαστικό Μέγαρο που σχεδιάζεται να γίνει. Σήμερα η δικαστική εξουσία της πόλης στεγάζεται σε ένα 4όροφο τερατούργημα χτισμένο (δεν ξέρω ακριβώς αλλά πρέπει να είναι περίπου 20 ή και παραπάνω στρέμματα) στη δυτική είσοδο της πόλης, και σε παρακείμενο 2όροφο κτήριο, την πρώην σχολή Δημόκριτος. Περιττό να αναφέρω ότι οι χώροι στάθμευσης στην περιοχή ούτε τους εργαζόμενους σ'αυτό δεν εξυπηρετούν.
- Αλλά και αυτό το τέρας δεν είναι αρκετό, σχεδιάζεται η ανέγερση νέου 2όροφου τέρατος απ'την απέναντι πλευρά του δρόμου, μέσα στο λιμάνι σε χώρο 10 στρεμμάτων, με προοπτική να γίνει 4όροφο στο μέλλον (σιγά με τους πολλούς ορόφους γιατί ζαλίζομαι).
- Στην πόλη με το λιγότερο πράσινο στην Ευρώπη (Ατσαλάκωτε ακούς;) είναι ανάγκη να απλώνουμε το τσιμέντο σε όσο περισσότερα στρέμματα μπορούμε; Πότε επιτέλους θα καταλάβουμε ότι οι ελληνικές πόλεις πρέπει να αρχίσουν να ψηλώνουν ελευθερώνοντας χώρους για πράσινο, στάθμευση και συγκοινωνίες; (Σουφλιά ακούς;)
- Πότε θα καταλάβουν οι υπουργοί περιβάλλοντος και οι αρμόδιοι φορείς ότι για να αναπτυχθεί μια πόλη με το επιχειρηματικό της κέντρο πρέπει να υπάρχουν χώροι; Και όταν αυτοί οι χώροι δεν υπάρχουν θα αρχίσει να επεκτείνει το τσιμέντο και στα προάστια καταστρέφοντας περιοχές αμιγώς κατοικιών. Π.χ. Κτήρια γραφείων στην Μουδανίων, στη Θέρμη, στο δρόμο του Αεροδρομίου. Καταντήσαμε στις ελληνικές πόλεις να μην υπάρχει κανένας χωροταξικός διαχωρισμός μεταξύ επιχειρηματικού κέντρου, εμπορικού κέντρου, αστικών και προαστιακών κατοικημένων περιοχών. Όλα μαζί αχταρμάς σε μια πόλη με πολλά κέντρα χωριών (με βασιλιά το 4όροφο) ενωμένα να συνιστούν μια σύγχρονη ελληνική πόλη.
- Γιατί όμως οι Έλληνες έχουν υψοφοβία; Στην Αθήνα υπάρχουν περίπου 6 κτήρια με 15 και άνω ορόφους (αποφεύγω να χρησιμοποιήσω τη λέξη ταμπού...) Απ'αυτά το ένα κατεδαφίστηκε πριν την ολοκλήρωσή του λόγω κατασκευαστικού λάθους (Νοσοκ. Ερυθρού Σταυρού), και ένα ακόμα παραμένει ημιτελές και αχρησιμοποίητο με πρόσοψη για να καλύπτει το γιαπί πάλι λόγω κατασκευαστικών ατελειών (Πύργος Πειραιά). Δηλαδή 1 στα 3 κτήρια άνω των 15 ορόφων στην Αθήνα έχουν κατασκευαστικό πρόβλημα. Μήπως οι Έλληνες δεν μπορούν να χτίσουν ψηλά κτήρια και καλύπτονται πίσω από μια οπισθοδρομική νομοθεσία;
- Αυτές είναι οι απλές σκέψεις ενός μη ειδικού. Ας σχολιάσουν οι ειδικοί πριν μας πνίξει το τσιμέντο.
